Ahmedo - Nursel Canan

Bir adam geçti bu dünyadan.
Elinde sazı,
dilinde memleket,
yüreğinde davası vardı.
Bir gece susturdular sokak lambalarını.
Bir türkü kaldı
dudaklarda.
Gurbetin ayazı vurdu yüzümüze.
Bir ses kaldı
uzaklarda. Söylediğin her söz bir iz bıraktı.
Kimi yaraya merhem, kimi kor oldu.
Sen gittin diye susmadı bu şehir.
Sazın bizim elimizde yol oldu.
Acımasız olma, dün gibi çekip gitme dedik.
Ve sen kum gibi çekip gittin.
Şehirlere bombalar yağdı her gece ve bizim de hikayemiz burada başladı.
Susmaz bu mikrofon, susmaz bu saz.
Düşene uzanır yine bir kol, bir yas.
Bir ülkenin yarası türkülerde kanar.
Sen gittin Ahmedo, sözün hâlâ var.
Ağladıkça bozkırların yeşereceğine inandık.
Uçan kuşlar da sen gibi geri dönmedi doğdukları yere.
Ağlama bebek, umut yarın sende.
Ama biz penceresiz kaldık.
Sen bir bıçak ağzı, mavzer ucu.
Omuz verdin halkına. Baş kaldırdın.
Herkes vardı farkına.
Sen gittin Ahmedo.
Işığı bulmak için
biz doruklara sevdalandık.
Susmaz bu mikrofon, susmaz bu saz.
Düşene uzanır yine bir kol, bir yas.
Bir ülkenin yarası türkülerde kanar.
Sen gittin Ahmedo, sözün hâlâ var.
Bazı insanlar gider
ama söyledikleri kalır.
Bir tel titrer, bir söz yükselir
ve memleket yanar. Yeniden hatırlar.
Susmaz bu mikrofon, susmaz bu saz.
Kırılır zincirler, açılır biraz.
Bir türkü yükselir gecenin içinden.
Ahmedo'nun sesiyle yürürüz yeniden.
Uzayan gecelerde yol olup gitti.
Gecelerin en sessizlikte umarsız açan bir yarası.
Sen mahruca besteni çaldın. Biz saçlarımızdan koparılan
yıldızlara ağladık.
Bizden koparılan sana ağladık.
Susmaz bu mikrofon, susmaz bu saz.
Düşene uzanır yine bir kol, bir yaz.
Bir ülkenin yarası türkülerde kanar.
Sen gittin Ahmedo, sözün hâlâ var.
Bir söz,
bir söz,
bir memleket
ve bitmeyen bir türkü.
Ahmedo.
Ahmedo.
Ahmedo!
Ahmedo.