Даниса - Я вновь у калитки двора

Я вновь у калитки двора
Где детство мое расплескалось
Здесь бегали мы, детвора
Здесь всё, как и прежде, осталось
Отцовского сердца тепло
Уснувшая в доме обида
Ничто никуда не ушло и нам
А там, где подгнило крыльцо
Где старую вишню срубили
Листвою шумит деревцо
Той вишни ребенок
Вишенка — символ наследства
Мне сыплет в ладони лепестки
Как некогда в розовом детстве
ស្លាប់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការបស់ការាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រាប់ក្រា